Η ανεκτικότητα είναι η μεγαλειωδέστερη και η ευγενέστερη από τις αρετές. Είναι συμπεριληπτική όλων των αρετών. Η Μαχαμπαράτα και η Σρίμαντ Μπαγκαβάνταμ περιέχουν και οι δύο πολλά επεισόδια που απεικονίζουν την καταστροφή που συμβαίνει όταν χάνεται η ανεκτικότητα. Η ζήλια είναι η πρώτη κακή ιδιότητα που κάνει την είσοδό της όταν η ανεκτικότητα εξέρχεται. Η Μαχαμπάρατα δίνει μια παραστατική απεικόνιση του πώς η κατά τα άλλα ομαλή ζωή, μπορεί να διαλυθεί ολοκληρωτικά από τη ζήλια. Η  χρυσή νήσος, η Λάνκα, ήταν σαν τον ίδιο  τον παράδεισο, αλλά η ζήλια του Ράβανα τη μετέτρεψε σε ερείπια. Ενώ η ανεκτικότητα μπορεί να προσφέρει πλήρη προστασία, η απουσία της μπορεί να βυθίσει κάποιον σε δυστυχία και καταστροφή. Η ανυπομονησία γεννά εγωισμό και προωθεί τη ζήλια, τα οποία μαζί πυροδοτούν εσωτερικές διαμάχες και διχαστικές τάσεις διαφόρων ειδών. Τα προβλήματα που ταλανίζουν τις χώρες αυτή τη στιγμή οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στην απουσία αυτής της ευγενούς ιδιότητας. Η ανυπομονησία έχει καταστρέψει ακόμη και πολύ μεγάλους πνευματικούς αναζητητές.  Βασιλιάδες υποβιβάστηκαν σε ζητιάνους. Η απουσία της ανεκτικότητας μπορεί να μετατρέψει έναν Γιόγκι σε ρόγκι (πνευματικά ασθενή)! Χωρίς ανεκτικότητα η ανθρωπότητα υποβαθμίζεται και αρχίζει να παρακμάζει, αλλά αν χαρακτηρίζεται από αυτήν την ποιότητα, μπορεί να προοδεύσει αλματωδώς.

- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 25 Μαΐου 2000