Θεωρήστε τη χαρά και τη θλίψη ως δασκάλους θάρρους και ισορροπίας. Η θλίψη είναι μια φιλική υπενθύμιση, ένας καλός επιστάτης, ακόμη καλύτερος δάσκαλος από τη χαρά. Ο Κύριος παρέχει τόσο προστασία όσο και τιμωρία. Γιατί, πώς μπορεί να είναι ο Κύριος, αν δεν επιμένει στην αυστηρή λογοδοσία και την αυστηρή υπακοή; Είστε τόσο μακριά από τον Κύριο όσο νομίζετε ότι είστε, τόσο κοντά Του όσο νιώθετε ότι είστε. Λοιπόν, επιτρέψτε μου να σας πω το εξής: Η απόσταση Μου από εσάς είναι η ίδια με την απόσταση σας από  Εμένα, έτσι δεν είναι; Αλλά παραπονιέστε ότι είμαι πολύ, πολύ μακριά από εσάς, αν και πλησιάζετε όλο και πιο κοντά. Πώς γίνεται αυτό; Είμαι τόσο κοντά σας όσο είστε εσείς κοντά Μου. Αυτή η εγγύτητα κερδίζεται με την αφοσίωση, η οποία δεν μπορεί να είναι σταθερή παρά μόνο αφού απαλλαγείτε από το «εγώ» και το «δικό μου». Όταν ένας κρατούμενος μεταφέρεται από τόπο σε τόπο, συνοδεύεται από δύο αστυφύλακες, έτσι δεν είναι; Όταν ένας άνθρωπος που είναι κρατούμενος σε αυτή τη φυλακή μετακινείται από το ένα μέρος στο άλλο, συνοδεύεται κι αυτός από ahamkaram και mamakara: τον εγωισμό και την προσκόλληση. Όταν κινείται ελεύθερα χωρίς αυτά τα δύο, μπορείτε να είστε σίγουροι ότι είναι ελεύθερος, απελευθερωμένος!

- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1964