Η βαθύτερη αιτία όλων των ανησυχιών και των συμφορών του ανθρώπου είναι ο φθόνος. Στην Γκίτα βλέπουμε τον Κρίσνα να προειδοποιεί επανειλημμένα τον Αρτζούνα: «Αρτζούνα, πρέπει να απαλλαγείς από τον φθόνο. Μην αφήνεις τον φθόνο να σε μολύνει». Ο φθόνος συνοδεύεται πάντα από το μίσος. Αυτά τα δύο είναι δίδυμα κακά. Είναι δηλητηριώδη παράσιτα. Επιτίθενται στις ίδιες τις ρίζες της προσωπικότητας του ανθρώπου. Ένα δέντρο μπορεί να είναι γεμάτο λαμπερά άνθη και καρπούς. Όμως, όταν επιβλαβή σκουλήκια αρχίσουν να καταστρέφουν τις ρίζες, φανταστείτε τι απογίνεται εκείνη η λαμπρότητα! Την ώρα που θαυμάζουμε την ομορφιά του, τα άνθη μαραίνονται, οι καρποί πέφτουν και τα φύλλα κιτρινίζουν και διασκορπίζονται στον άνεμο. Τελικά, το ίδιο το δέντρο ξεραίνεται, πεθαίνει και πέφτει. Κατά τον ίδιο τρόπο, όταν ο φθόνος και το μίσος μολύνουν την καρδιά και αρχίσουν να δρουν, όσο ευφυής και μορφωμένος κι αν είναι ο άνθρωπος, υποβαθμίζεται. Μετατρέπεται σε εχθρό της κοινωνίας. Γίνεται αντικείμενο χλευασμού, επειδή παύει να συμπεριφέρεται ως άνθρωπος. Στο τέλος, ακόμη και οι έμπιστοι φίλοι του τον εγκαταλείπουν και γίνονται εχθροί του. Χάνει τον σεβασμό του κοινωνικού του κύκλου και δεν τυγχάνει ούτε καν της στοιχειώδους ευγένειας από τους άλλους. Περνά τις μέρες του μέσα σε διαρκή δυστυχία. Κανένας εχθρός δεν είναι τόσο ύπουλος όσο ο φθόνος.

- Μπάμπα, από το βιβλίο "Θεία Γνώση" (Vidya Vahini), Κεφ 17