Σε αυτή την εγκόσμια ζωή, η αγάπη εκδηλώνεται με διάφορες μορφές, όπως η αγάπη μεταξύ μητέρας και παιδιού, μεταξύ συζύγων και συγγενών. Αυτή η αγάπη που βασίζεται σε σωματικές σχέσεις αναδύεται από εγωιστικά κίνητρα και προσωπικό συμφέρον. Αλλά η αγάπη για το Θεό στερείται οποιουδήποτε ίχνους ιδιοτέλειας. Αυτό ονομάζεται αφοσίωση. Ένα χαρακτηριστικό αυτής της αγάπης είναι το να δίνεις και όχι το να λαμβάνεις. Δεύτερον, η αγάπη δεν γνωρίζει φόβο. Τρίτον, είναι μόνο για χάρη της αγάπης και όχι χάριν κάποιου εγωιστικού κινήτρου. Και οι τρεις αυτές όψεις της αγάπης υποδηλώνουν από κοινού την παράδοση στον Θεό. Όταν κάποιος υιοθετεί αυτή τη στάση της παράδοσης, βιώνει θεϊκή ευδαιμονία. Η κύρια προϋπόθεση γι’ αυτό, είναι η μακροθυμία. Μόνο το άτομο που χαρακτηρίζεται από τη στάση της μακροθυμίας μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι προικισμένο με ιερή αγάπη. Αυτή δεν μπορεί να μαθευτεί από βιβλία. Ούτε μπορεί να διδαχθεί από δασκάλους ούτε από κανέναν άλλο. Πρέπει να καλλιεργηθεί από τον ίδιο σε περιόδους δυσκολιών, δοκιμασιών και ταλαιπωριών που αναγκάζεται να αντιμετωπίσει. Όταν αντιμετωπίζετε προβλήματα και δυσκολίες, δεν πρέπει να αναστατώνεστε και να γίνεστε θύματα κατάθλιψης, η οποία είναι σημάδι αδυναμίας. Σε μια τέτοια κατάσταση, θα πρέπει να επιδεικνύετε ανοχή και πνεύμα συγχώρεσης και να αποφεύγετε να ταράζεστε εκδηλώνοντας θυμό, μίσος και διάθεση εκδίκησης. Είστε ενσαρκώσεις της δύναμης και όχι της αδυναμίας.

- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε την 1^η Ιανουαρίου 1994