Η συγχώνευση στην Κοσμική Συνειδητότητα, της οποίας ο κάθε άνθρωπος αποτελεί έκφραση, δεν είναι ένα καινούργιο επίτευγμα που αποκτάται με προσπάθεια. Είναι μόνο η επίγνωση της υπάρχουσας αλήθειας, που συμβαίνει ως αναλαμπή, σε μια στιγμή. Όλοι είναι ήδη, εγγενώς και  άρρηκτα Θεός. Το αλάτι, το οποίο είναι μια έκφραση της φύσης του ωκεανού, μπορεί να βρεθεί σε πολλούς τόπους, σε πολλές περιπτώσεις, σε πολλές μορφές και πολλές ενώσεις. Αλλά διατηρεί την αλήθειά του, η οποία είναι αναγνωρίσιμη στη γεύση του. Προερχόμενο από τη θάλασσα, το αλάτι προσδίδει την ποιότητα της θάλασσας σε κάθε πράγμα με το οποίο έρχεται σε επαφή, είτε πρόκειται για γάλα, σιρόπι είτε για καθαρό άγευστο νερό. Έτσι, αν και η εξατομικευμένη σπίθα της συνειδητότητας έχει υφάνει ένα κουκούλι γύρω της και έχει πάρει μια μορφή και ένα όνομα —άνθρωπος— δεν μπορεί ποτέ να εγκαταλείψει την ουσιαστική Θεϊκή της φύση. Όπως ο ωκεανός ανακοινώνει ότι ο κρύσταλλος αλατιού είναι δικός του, με τον ίδιο τρόπο ο Κύριος ανακοινώνει στην Γκίτα: «Mamaivamsho jeevaloke jeeva bhutah Sanatanah» —«Ένα μέρος του Αιώνιου Εαυτού Μου έχει εκδηλωθεί ως ζωντανά όντα, σε αυτόν τον κόσμο». Δεν είναι περίεργο που οι Βέδες απευθύνονται στα έμβια όντα ως «Παιδιά της Αθανασίας» και «Κληρονόμους της Αθάνατης Ευδαιμονίας».

- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1982