Στην αφοσίωση των Ινδών, συναντούμε ενίοτε καταστάσεις που αγγίζουν τα όρια του παραλόγου. Ωστόσο, τα πνευματικά αισθήματα και η αγάπη αποτελούν τις λανθάνουσες δυνάμεις ακόμη και σε αυτή τη φαινομενικά παράλογη συμπεριφορά. Ένας μαθητής προσεύχεται στον Θεό για να τα πάει καλά στις εξετάσεις. Ένας άνδρας προσεύχεται στον Θεό για να κερδίσει μια δικαστική υπόθεση. Αλλά γιατί να φτάσουμε τόσο μακριά; Οι άνθρωποι προσεύχονται ακόμη και για να εξασφαλίσουν μια θέση στο λεωφορείο! Με αυτόν τον τρόπο, οι Ινδοί εξαρτώνται από τον Θεό για τα πάντα, από τα πιο ασήμαντα έως τα πιο σπουδαία ζητήματα. Αυτό θα μπορούσε να ονομαστεί «θεϊκή τρέλα». Κάποιοι το αποκαλούν ανοησία. Ό,τι κι αν λέει ο καθένας, ο καθένας δικαιούται τη δική του δίψα, τη δική του πίστη, το δικό του είδος τρέλας. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αμφισβητήσει την πίστη του άλλου. Ωστόσο, ακόμη και για την πίστη απαιτούνται ορισμένες βάσεις. Η παρουσία του γαμπρού δεν σημαίνει ότι ο γάμος έχει τελεστεί. Το να διαθέτεις χρήματα δεν συνεπάγεται ότι μπορείς να διευθύνεις μια επιχείρηση· απαιτείται και η κατάλληλη τεχνογνωσία. Δεν μπορείς να θεωρηθείς συγγραφέας επειδή γνωρίζεις το αλφάβητο. Μόνο όποιος κατανοεί το νόημα των λέξεων μπορεί να γίνει συγγραφέας. Κατά τον ίδιο τρόπο, δεν μπορείτε να αναγνωρίσετε τον Θεό με κοσμικές γνώσεις. Η πνευματική γνώση είναι απαραίτητη. Για να την αποκτήσετε, αναζητήστε την Αλήθεια.

- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 20 Μαΐου 1995