Οι περισσότεροι άνθρωποι περνούν τη ζωή που τους έχει δοθεί ή που έχουν κερδίσει, απολαμβάνοντας πλούσια αλλά βλαβερά φαγητά και ποτά και επιδίδονται σε λαμπερές αλλά ακόμη πιο βλαβερές διασκεδάσεις. Τι θλιβερή σπατάλη αυτού του πολύτιμου αγαθού!

Αν και ανήκει στο ζωικό βασίλειο, ο άνθρωπος διαθέτει πολύ περισσότερα από τα άλλα όντα σε σωματικό, νοητικό και ηθικό εξοπλισμό. Έχει μνήμη, γλώσσα, συνείδηση, ευλάβεια, δέος, θαυμασμό και μια ανεξήγητη αίσθηση ανικανοποίητου, που είναι ο πρόδρομος της αποταύτισης και της αποπροσκόλλησης. Έχει τη μεγαλειώδη ευκαιρία να συνειδητοποιήσει την ταυτότητά του με το Μυστήριο που εκδηλώνεται ως αυτό το σύμπαν.

Όμως είναι τόσο βυθισμένος στην άγνοια ώστε συμπεριφέρεται σαν να είναι ένα ζώο όπως τα υπόλοιπα και κυλιέται μέσα στη θλίψη και την κακία. Είναι σαν η φωτιά να έχει ξεχάσει την ικανότητά της να καίει ή το νερό τη φύση του να βρέχει· έτσι και ο άνθρωπος έχει ξεχάσει τη δική του φύση να ανυψώνεται προς τη Θεότητα, την ικανότητά του να αναζητά και να κατακτά την αλήθεια του σύμπαντος του οποίου αποτελεί μέρος, την ικανότητά του να εκπαιδεύει τον εαυτό του μέσω της αρετής, της δικαιοσύνης, της αγάπης και της συμπόνιας, ώστε να ξεφύγει από το περιορισμένο και να φτάσει στο Οικουμενικό.

Ο άνθρωπος μπορεί πράγματι να φτάσει στην ολοκλήρωση και στην ύψιστη κορύφωση της ένωσης με το Αμετάβλητο που βρίσκεται πίσω από όλη αυτή την αλλαγή.

- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 2 Ιουλίου 1966