Αν εξετάσουμε την αγάπη των Γκόπις (οι βοσκοπούλες του Μπριντάβαν), ίσως αναρωτηθούμε με ποιο σκοπό αγαπούσαν τον Κρίσνα. Δεν ενδιαφέρονταν για τα εγκόσμια· το μόνο που τις απασχολούσε ήταν η πνευματική αναζήτηση. Όποιος παρατηρούσε τη συμπεριφορά των Γκόπις από κοσμική σκοπιά, θα μπορούσε να θεωρήσει τις πράξεις τους ανάρμοστες. Παρομοίως, η αγάπη του Πραχλάντα για τον  Θεό δεν είχε γίνει κατανοητή από εκείνους που τον έκριναν με κοσμικά κριτήρια. Θα μπορούσε άραγε ο Πραχλάντα να υπομείνει με απάθεια όλα τα βασανιστήρια στα οποία υποβλήθηκε, αν ήταν ένας άνθρωπος προσκολλημένος στα εγκόσμια; Πέρασε ως παιδί δοκιμασίες που κανένας άνθρωπος δεν θα μπορούσε να αντέξει. Όταν οι υπηρέτες του βασιλιά τον κεντούσαν με δόρατα, εκείνος προσευχόταν στον Θεό και εξυμνούσε τη δόξα Του, χωρίς να χύσει ούτε ένα δάκρυ ή να δείξει το παραμικρό σημάδι φόβου. Αν η αφοσίωσή του πήγαζε από κοσμικές επιθυμίες, δεν θα έπρεπε να είχε κλάψει; Δεν θα έπρεπε να είχε εκδηλώσει φόβο, όντας ένα μικρό παιδί; Δεν το έκανε όμως, διότι ο Θεός με τη μορφή του Ναράγιανα κατοικούσε στην καρδιά του. Το όνομα του Θεού βρισκόταν διαρκώς στα χείλη του. Η επίγνωση ​​του Ναράγιανα πλημμύριζε ολόκληρη την ύπαρξή του, από την κορυφή ως τα νύχια. Χάρη σε αυτό, κανένας πόνος που του προκαλούσαν τα υλικά όργανα βασανισμού δεν τον άγγιζε. Με τη σκέψη του στραμμένη στον Θεό, τα βάσανα του κόσμου δεν τον επηρέαζαν καθόλου.

- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 14 Ιουλίου 1984