Νοέμβριος 2026
10 Νοεμβρίου
Ενσαρκώσεις της Αγάπης!
Καλλιεργήστε μια Αγάπη αγνή, αμόλυντη από εγωιστικές επιθυμίες. Μοιραστείτε αυτή την Αγάπη με όλους τους αδελφούς και τις αδελφές σας, ανεξάρτητα από θρησκευτικές πεποιθήσεις, χρώμα ή καταγωγή. Όταν ο πλησίον σας προσεύχεται στον Θεό, δεν νιώθετε άραγε μια συγγένεια μαζί του; Μήπως δεν ζητά κι εκείνος, με αγωνία, τα ίδια δώρα από τον ίδιο Χορηγό; Μπορεί να προσεύχεται σε άλλη γλώσσα, με άλλο ύφος, ακολουθώντας τους τύπους μιας άλλης θρησκείας. Όμως, η πείνα και η δίψα του είναι ίδιες με τις δικές σας. Η χαρά και η θλίψη του είναι ίδιες με τις δικές σας. Μοιραστείτε αυτή τη χαρά· το μοίρασμα την ενισχύει και για τους δύο. Μοιραστείτε τη θλίψη· το μοίρασμα την ελαφραίνει και της αφαιρεί το αγκάθι της. Αφήστε την Αγάπη σας να ρέει μέσα στις καρδιές των άλλων. Το στάσιμο νερό βαλτώνει, ενώ το τρεχούμενο νερό είναι δροσερό και διαυγές. Η Αγάπη είναι χαρά (ananda)· η Αγάπη είναι δύναμη· η Αγάπη είναι φως· η Αγάπη είναι Θεός. Θα νιώσω ευτυχής όταν ο καθένας από εσάς γίνει ένα λυχνάρι Αγάπης, σκορπίζοντας αρετή και αγνότητα γύρω του.
- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 8 Ιουλίου 1968
9 Νοεμβρίου
Καταρχάς, ένα λυχνάρι χρειάζεται ένα δοχείο. Πρέπει να υπάρχει ένα φυτίλι (για να ανάψει η φλόγα). Πρέπει να υπάρχει λάδι στο φυτίλι και στο δοχείο. Αυτά τα τρία δεν αρκούν για να ανάψει το φως. Χρειάζεται ένα σπίρτο για να ανάψει το λυχνάρι. Μπορείτε να ανάψετε φως έχοντας μόνο ένα δοχείο, ένα φυτίλι και λάδι; Μπορείτε να φτιάξετε κοσμήματα αν έχετε μόνο χρυσό και πολύτιμους λίθους; Μπορείτε να φτιάξετε μια γιρλάντα λουλουδιών έχοντας μόνο βελόνα, κλωστή και λουλούδια; Χρειάζεται και κάποιος για να φτιάξει τη γιρλάντα από αυτά τα υλικά. Χρειάζεται ένας χρυσοχόος για να δημιουργήσει κοσμήματα από τον χρυσό και τους πολύτιμους λίθους. Ομοίως, χρειάζεται κάποιος για να ανάψει το λυχνάρι, ακόμα κι όταν διαθέτετε τα άλλα τέσσερα στοιχεία. Αυτός είναι ο Θεός. Όταν επιδιώκετε την πραγμάτωση του Θεού, η ανθρώπινη φύση μεταμορφώνεται και γίνεται θεϊκή. Ενσαρκώσεις της Θεϊκής Αγάπης! Θεωρήστε την καρδιά σας ως το δοχείο (του λυχναριού). Ο νους σας είναι το φυτίλι. Η αφοσίωσή σας είναι το λάδι. Η «Βαϊράγκια» (η απάρνηση των εγκοσμίων προσκολλήσεων) είναι το σπίρτο. Η Αγάπη είναι η φλόγα που λάμπει όταν ανάβει το λυχνάρι. Χωρίς αυτό το φως της Αγάπης, ο άνθρωπος βυθίζεται στο σκοτάδι της άγνοιας. Επομένως, η Αγάπη είναι θεμελιώδης για την κάθε ύπαρξη.
- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 20 Οκτωβρίου 1990
8 Νοεμβρίου
Η διεύρυνση είναι η ουσία της Αγάπης. Η Αγάπη είναι ο Θεός. Ζήστε μέσα στην Αγάπη. Αυτό είναι το μήνυμα του Ντιπάβαλι που σας δίνω. Όταν ανάβουμε ένα λυχνάρι, από την φλόγα ενός άλλου λυχναριού, υπάρχουν δύο εκεί που υπήρχε μόνο ένα. Το πρώτο δεν σταμάτησε να εκπέμπει φως. Μπορείτε να ανάψετε ένα εκατομμύριο λυχνάρια από ένα και μόνο, κι όμως το πρώτο δεν θα χάσει ούτε στο ελάχιστο τη λάμψη του! Το ίδιο συμβαίνει και με την Αγάπη. Μοιραστείτε την με ένα εκατομμύριο ανθρώπους, κι εκείνη θα παραμείνει εξίσου λαμπερή τόσο όσο ήταν μόνο για έναν. Υπάρχει, επίσης, ένα ακόμη μάθημα που διδάσκουν οι φωταγωγήσεις κατά τη διάρκεια του Ντιπαβάλι. Σε κάθε σπίτι στον δρόμο ανάβουν μερικά λυχνάρια και τα τοποθετούν στο κατώφλι, στο στηθαίο, στην είσοδο, στη βεράντα, κοντά στο πηγάδι... και ποιο είναι το αποτέλεσμα; Η πόλη γεμίζει φως, οι κάτοικοι είναι χαρούμενοι, τα παιδιά χορεύουν από χαρά και ο ουρανός λάμπει από τη φωτεινότητα της επίγειας ευτυχίας. Το φως εξαπλώνεται· σμίγει με το φως που προέρχεται από άλλες πηγές· δεν έχει σύνορα, δεν γνωρίζει προκαταλήψεις, δεν κάνει διακρίσεις. Μπορεί να μην συμπαθείτε τον γείτονά σας. Όμως, το φως από το λυχνάρι στη δική σας βεράντα λάμπει πλάι-πλάι με το φως από το λυχνάρι στη δική του βεράντα! Δεν μπορείτε να το εμποδίσετε! Το Ντιπάβαλι έχει σκοπό να σας διδάξει αυτό το μάθημα του φωτός και της αγάπης: βγείτε έξω, αγκαλιάστε, διαδώστε, διευρυνθείτε, αφήστε πίσω σας τους περιορισμούς του «δικό μου» και του «δικό σου», του «δικού του» και «δικού τους», της κάστας και του δόγματος, μέσα σε μια απεριόριστη ροή αγάπης. Αυτή είναι η κορύφωση κάθε πνευματικής άσκησης
- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 29 Οκτωβρίου 1970
7 Νοεμβρίου
Ο ανταγωνισμός, η επιθυμία να νικήσει και να συντρίψει κανείς τον άλλον —χρησιμοποιώντας κάθε δυνατό μέσο για την πτώση του— καθώς και η απληστία για την απόκτηση πλούτου, φήμης και υπεροχής, έχουν σβήσει σήμερα το λυχνάρι της Αγάπης στην ανθρώπινη καρδιά. Αποφασίστε, σε αυτή τη γιορτινή ημέρα, να το ανάψετε ξανά. Όταν ξεκινά η λατρεία του Θεού στον χώρο λατρείας, η πρώτη σας κίνηση είναι το «άναμμα ενός λυχναριού», έτσι δεν είναι; Χωρίς αναμμένο λυχνάρι, δεν αρχίζει καμία ευοίωνη τελετή. Όταν το λυχνάρι της αγάπης λάμπει, ο Θεός εκδηλώνεται! Διατηρήστε το ώστε να καίει λαμπερά και καθαρά, και ο Θεός θα παραμείνει παρών! Επιτρέψτε σε όλους να ανάψουν τα δικά τους λυχνάρια από αυτό, και ο Θεός θα σας ραίνει με άφθονη Χάρη! Ο Θεός πρώτα, ο κόσμος μετά, και το εγώ τελευταίο! Αυτή είναι η σωστή σειρά για τον τον πνευματικό αναζητητή — και ποιος δεν είναι, άλλωστε, ένας πνευματικός αναζητητής; Αργά ή γρήγορα, όλοι θα γίνετε ώστε να μπορέσετε να απελευθερωθείτε από αυτόν τον κύκλο της γέννησης και του θανάτου! Σήμερα, όμως, ο άνθρωπος —στην αδιαφορία του για τη δική του ευημερία— έχει ανατρέψει εντελώς αυτή τη σειρά! Λέει: «Το εγώ πρώτα, ο κόσμος μετά και ο Θεός τελευταίος». Έτσι, ο Θεός χάνεται για τον άνθρωπο! Κρατηθείτε γερά από τον Θεό· τότε θα είστε ασφαλείς. Μπορείτε να κρατηθείτε από Αυτόν ακολουθώντας είτε τον δρόμο της Γνώσης, είτε εκείνον της Αφοσίωσης, είτε το μονοπάτι της Δράσης (Jnana, Bhakti, Karma).
- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 29 Οκτωβρίου 1970
6 Νοεμβρίου
Όταν τα δόντια δαγκώνουν τη γλώσσα σας, θυμώνετε μαζί τους επειδή σας πλήγωσαν; Σπάτε τα δόντια που την πλήγωσαν τόσο; Όχι. Διότι τόσο τα δόντια όσο και η γλώσσα είναι δικά σας, και τα δύο είναι εσείς οι ίδιοι. Κατά τον ίδιο τρόπο, εκείνος που σας πληγώνει κι εσείς είστε και οι δύο μέλη του ίδιου σώματος: του Θεού. Νιώστε αυτή την ενότητα και αποφύγετε το μίσος. Ο Θεός αναζητά αυτή την εσωτερική όραση· ευλογεί εκείνους των οποίων οι καρδιές είναι τόσο πλατιές, ώστε μπορούν να χωρέσουν όλα τα παιδιά Του. Πώς είναι δυνατόν να είναι ευχαριστημένος, όταν εσείς είστε τόσο εγωιστές και στενόμυαλοι, που διώχνετε τα παιδιά Του από το κατώφλι της καρδιάς σας; Πρέπει πρώτα να αποκτήσετε μια καθαρή αντίληψη για τη φύση του Στόχου —είτε πρόκειται για τον Θεό, το Αγαθό ή το Οικουμενικό Απόλυτο, όποιο κι αν είναι το όνομα— το μεγαλείο, η ευεργετική δράση και η λαμπρότητά του. Τότε, αυτή ακριβώς η κατανόηση θα σας ωθήσει και θα σας κατευθύνει προς αυτό. Το Οικουμενικό, του οποίου αποτελείτε ένα μέρος, είναι αγνό, αληθινό, απαλλαγμένο από το εγώ, απεριόριστο και αιώνιο. Σκεφτείτε βαθιά πάνω σε αυτό, και η έμφυτη απουσία εγώ, η αλήθεια, η αγνότητα και η αιωνιότητά σας θα εκδηλώνονται όλο και περισσότερο, μέρα με τη μέρα
- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 8 Ιουλίου 1968
5 Νοεμβρίου
Αν εμφανιστεί κάποιο απόστημα στο σώμα, βάζουμε πάνω του αλοιφή και το καλύπτουμε με επίδεσμο μέχρι να θεραπευτεί πλήρως. Αν δεν εφαρμόσετε την αλοιφή και δεν δέσετε τον επίδεσμο γύρω από το απόστημα, είναι πιθανό αυτό να μολυνθεί και να προκαλέσει σοβαρή βλάβη στη συνέχεια. Κατά διαστήματα, θα πρέπει να το καθαρίζουμε με καθαρό νερό, να ξαναβάζουμε αλοιφή και να τοποθετούμε έναν καινούργιο επίδεσμο. Κατά τον ίδιο τρόπο, στη ζωή μας, υπάρχει ένα συγκεκριμένο «απόστημα» που έχει εμφανιστεί στο σώμα μας με τη μορφή του «εγώ» (aham). Αν θέλετε πραγματικά να θεραπεύσετε αυτό το απόστημα του «εγώ», θα πρέπει να το πλένετε καθημερινά με το νερό της αγάπης, να εφαρμόζετε πάνω του την αλοιφή της πίστης (vishvasa) και να το τυλίγετε με τον επίδεσμο της ταπεινοφροσύνης. Ο επίδεσμος της ταπεινοφροσύνης, η αλοιφή της πίστης και το νερό της αγάπης μπορούν να θεραπεύσουν αυτή την ασθένεια που εκδηλώθηκε με το απόστημα του «εγώ». Όπου υπάρχει αγάπη, εκεί δεν μπορεί να υπάρξει το «εγώ». Όπου υπάρχει πίστη, εκεί δεν μπορεί να υπάρξει το «εγώ». Όπου υπάρχει ταπεινοφροσύνη, εκεί δεν μπορεί να υπάρξει το «εγώ». Επομένως, χρησιμοποιώντας την αγάπη, την πίστη και την ταπεινοφροσύνη, οφείλετε να απαλλαγείτε από αυτό το «εγώ».
- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 17 Φεβρουαρίου 1985
4 Νοεμβρίου
Θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι δεν υπάρχουν «άλλοι» οι οποίοι θα μπορούσαν να λάβουν κάποια ευεργεσία από εσάς· αυτοί οι «άλλοι» είναι ο δικός σας — ο ίδιος σας ο εαυτός. Όλοι είναι κύματα που υψώνονται και πέφτουν, που κυλούν και υποχωρούν, πάνω στον ωκεανό του οποίου αποτελούν αναπόσπαστα μέρη. Επομένως, ποιος μπορεί να βοηθήσει ποιον; Ποιος κάνει χάρη σε ποιον; Σε ποιον ανήκει το χέρι που προσφέρει βοήθεια; Κάθε βοήθεια απευθύνεται στον εαυτό και προέρχεται από τον εαυτό. Ο πόνος που βιώνει κάποιος άλλος —και τον οποίο επιδιώκετε να απαλύνετε— είναι, στην ουσία, ο δικός σας πόνος· όταν σταματάτε τον πόνο του άλλου, είναι ο δικός σας πόνος που σταματά. Η προσφορά υπηρεσίας μπορεί να είναι ουσιαστική μόνο όταν τα αισθήματα του «εγώ» και του «δικό μου» δώσουν τη θέση τους στο «Θεός» και στο «του Θεού». Ο εγωισμός ενισχύεται μόνο όταν η προσοχή σας μονοπωλείται από το σώμα και τις ανάγκες του. Όταν όμως στρέφετε την προσοχή σας στον "Αntaratma" (τον Εσωτερικό Εαυτό), που είναι ο Θεός, τότε αναγνωρίζετε τον ίδιο Θεό σε όλους και ένα κύμα βαθύτατου σεβασμού σας πλημμυρίζει και κάνει καρποφόρα κάθε σας πράξη. Απαιτείται πνευματική άσκηση για να μετατοπιστεί η προσοχή από το "Deha" (το σώμα) στο "Dehi" (τον Ένοικο του σώματος). Όλα τα όντα μοιάζουν με λουλούδια που ανθίζουν και μαραίνονται πριν τελειώσει η μέρα· ωστόσο, όπως σε μια γιρλάντα, είναι όλα περασμένα σε ένα ενιαίο, αιώνιο και άφθαρτο νήμα, το οποίο ονομάζεται Μπράχμαν. Καλλιεργήστε αυτή τη στάση της μη-δυϊστικής αντίληψης στον νου σας· αυτό θα κάνει την προσφορά σας πιο απολαυστική, πιο καρποφόρα, πιο γλυκιά και πιο ευχάριστη για τον αποδέκτη της.
- Μπάμπα, από ομιλια που δόθηκε στις 4 Νοεμβρίου 1965
3 Νοεμβρίου
Η Αφοσίωση (Bhakti) είναι επίσης μια μορφή γιόγκα, μια διαδικασία εξάλειψης του νου ή μετασχηματισμού του σε ένα εργαλείο για την πραγμάτωση του Θεού. Ωστόσο, η Aφοσίωση έχει εκπέσει σε μια τυπολατρική τελετουργία —όπως το μέτρημα των χαντρών ενός ροζαρίου, το κάθισμα σε οκλαδόν στάση για συγκεκριμένο αριθμό ωρών μπροστά σε μια ιερή εικόνα, η προσφορά θυμιάματος, η περιφορά φώτων, το χτύπημα καμπανών, το βάπτισμα σε ιερά ύδατα ή η ανάβαση σε λόφους για την προσέγγιση ιερών προσκυνημάτων. Πρόκειται για πράξεις που κατευνάζουν ορισμένες παρορμήσεις και διεγείρουν άλλες, οι οποίες μπορεί να είναι είτε ωφέλιμες είτε όχι. Η Αφοσίωση δεν είναι μια «εξιλαστήρια στολή» που μπορεί κανείς να φορέσει ή να βγάλει, ανάλογα με τις περιστάσεις. Οι αστυνομικοί που βρίσκονται σε υπηρεσία φορούν στολές, διακοσμημένες με κορδέλες και παράσημα· όμως, όταν επιστρέφουν στο σπίτι μετά τη βάρδια τους, τις βγάζουν και φορούν άλλα ρούχα. Η αφοσίωση δεν μπορεί να εμφανίζεται σε προκαθορισμένες ώρες και να εξαφανίζεται μόλις επιστρέφει κανείς στην καθημερινή ρουτίνα. Αποτελεί μια συνεχή και σταθερή κατάσταση του νου, μια εδραιωμένη στάση, έναν δρόμο που έχει επιλεγεί και ακολουθείται με έντονη προσήλωση. Σήμερα, ο άνθρωπος ασχολείται επιδερμικά με τη γιόγκα (πρακτικές αφοσίωσης) τις πρωινές ώρες, επιδίδεται στην bhoga (γιορτές, πολυτέλεια και ικανοποίηση των αισθήσεων) κατά τη διάρκεια της ημέρας, και ταλαιπωρείται από τη roga (ασθένειες) τη νύχτα! Η Αφοσίωση δεν είναι μια πράξη που εκτελείται σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές της ημέρας, για να παραμεριστεί στη συνέχεια χάριν άλλων, πιο ελκυστικών ή «της μόδας» δραστηριοτήτων.
- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 8 Ιουλίου 1968
2 Νοεμβρίου
Όσα βιώνουμε στα όνειρα εξαφανίζονται μόλις ξυπνήσουμε. Κατά τη διάρκεια του ύπνου, δεν έχουμε καμία επίγνωση του κόσμου. Αν και το σώμα βρίσκεται στην κρεβατοκάμαρα, εσείς ονειρεύεστε ότι ψωνίζετε στον δρόμο Mount Road, στο Μαντράς! Εκείνη τη στιγμή, ξεχνάτε εντελώς το δωμάτιό σας. Επομένως, ό,τι υπάρχει στην κατάσταση της εγρήγορσης απουσιάζει από το όνειρο. Συνεπώς, αν εξετάσει κανείς όλα αυτά από τη θεϊκή κατάσταση, θα διαπιστώσει ότι τα πάντα είναι, εκ φύσεως, εφήμερα. Ας υποθέσουμε ότι, καθώς επιστρέφετε στον ξενώνα το σούρουπο μετά τα μπάτζανς, ένα αγόρι στην πρώτη σειρά βλέπει ένα σχοινί και φωνάζει: «Φίδι! Φίδι!». Ο φόβος κυριεύει τους πάντες και τους αναγκάζει να κάνουν πίσω. Όμως, ήταν όντως φίδι; Όχι. Η σκέψη ότι επρόκειτο για φίδι ήταν αυτή που προκάλεσε τον φόβο. Ένα αγόρι πλησίασε κρατώντας έναν αναμμένο πυρσό και διαπίστωσε ότι ήταν απλώς ένα σχοινί! Από πού προήλθε ο φόβος και πού πήγε; Προήλθε από την ψευδαίσθηση ότι επρόκειτο για φίδι, ενώ η συνειδητοποίηση ότι δεν ήταν φίδι τον εξάλειψε. Κατά τον ίδιο τρόπο, όλα όσα βρίσκονται μπροστά σας είναι Θεός (Brahman)· εξαιτίας της άγνοιάς σας, έχετε την ψευδαίσθηση ότι πρόκειται για τον κόσμο. Και από αυτή την ψευδαίσθηση πηγάζουν δυσκολίες, ανησυχίες και παρόμοια συναισθήματα. Όταν ο πυρσός της γνώσης φωτίζει τον κόσμο, αντιλαμβάνεστε ότι δεν πρόκειται για τον κόσμο, αλλά ότι τα πάντα είναι γεμάτα από Θεό (Sarvam Vishnu Μayam). Και μόλις αναγνωρίσετε αυτή την αλήθεια, η ψευδαίσθηση, ο φόβος και η θλίψη εξαφανίζονται.
- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 8 Ιανουαρίου 1983
1 Νοεμβρίου
«Ο κύριος λόγος για την απουσία ακεραιότητας στον σύγχρονο άνθρωπο είναι η εμμονή με το χρήμα. Μαζί με τον πλούτο αυξάνεται η αλαζονεία· μαζί με την αλαζονεία αυξάνονται τα ελαττώματα. Όταν χάνεται ο πλούτος, εξαφανίζεται η αλαζονεία· η υποχώρηση της αλαζονείας οδηγεί σε υποχώρηση των ελαττωμάτων.» (ποίημα που ο Σουάμι τραγούδησε) Είτε πρόκειται για επιστήμονα, είτε για επιχειρηματία, είτε για αξιωματούχο – όλοι επιθυμούν την άνοδο όσον αφορά τόσο την ισχύ όσο και τον πλούτο. Κανείς δεν μένει ικανοποιημένος. Η σημερινή απληστία λαμβάνει τέτοιες διαστάσεις, ώστε οι άνθρωποι έχουν απωλέσει τη βασική ικανότητα διάκρισης. Ας υποθέσουμε ότι δημοσιεύεται μια αγγελία στην εφημερίδα για τη θέση του Θεού. Την επόμενη μέρα, θα υπάρξει καταιγισμός αιτήσεων. Οι ενδιαφερόμενοι δεν αναλογίζονται καν αν διαθέτουν την απαιτούμενη ικανότητα ή την ιερότητα. Οι άνθρωποι, όλοι ανεξαιρέτως, συνεχίζουν να επιθυμούν τα πάντα, αδιαφορώντας για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αυτό που χρειάζεται είναι να εκτελεί κανείς τα καθήκοντά του με υπευθυνότητα. Έχει γίνει τρόπος ζωής για τους πάντες να κηρύττουν χωρίς να εφαρμόζουν οι ίδιοι όσα διδάσκουν. Η ειρήνη, ο πλούτος και η ακεραιότητα θα επικρατήσουν στη χώρα μόνο όταν οι άνθρωποι καλλιεργήσουν την εφαρμογή υψηλών ιδανικών στη ζωή τους.
- Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 30 Αυγούστου 1978
